Inside the Wooden Cube

Ad de Jong en Esther de Graaf  brachten onder de titel All is Giving 90 kunstwerken van 45 kunstenaars bijeen in een voor de gelegenheid gebouwde houten badkuip in een voormalig postkantoor in Groningen.
Het is veel kunst die Ad de Jong en Esther de Graaf bijeen hebben geplaatst. Met 90 werken van 45 kunstenaars kun je zeggen belachelijk veel, maar de kuipconstructie werkt goed en dient als verbindende factor. Het hoog tegen de wanden opstekende hout geeft een zekere mate van rust. Je ziet de voormalige zwart-witte tegelvloer die waarschijnlijk zou afleiden niet meer en ook de grote ramen zijn grotendeels weggewerkt. De kunst heeft een veilige beschermingslaag om zich heen gekregen; een van hout die als een quasi-white cube de buitenwereld buiten houdt.
De kunst is er op uitgezocht. De Graaf en de Jong willen dat de bezoeker de gepresenteerde kunst ondergaat en ervaart. Niks mag afleiden van die kunst. Bewust zijn er geen tekstbordjes in de tentoonstelling geplaatst, geen toelichting, geen ingewikkelde verhandelingen. Alles gaat om de te ervaren kunstwerken zelf.
In de tentoonstelling is het ene werk niet belangrijker dan het andere. Het is overduidelijk dat hiërarchie is vermeden; alle kunst staat of hangt naast elkaar, op een gelijkwaardig niveau. Ik herken het werk van beginnend kunstenaar Maaike Knibbe – die dit jaar nog van Academie Minerva afstudeerde– dat niet ver af staat van dat van ervaren kunstenaars als Gijs Frieling en Henk Visch. Impliciet lijken de samenstellers te willen zeggen dat je niet af moet gaan op namen en reputaties; ga gewoon af op je eigen oordeel. Wat vind je mooi en wat niet; kijk en ervaar.

Ambachtelijkheid

Wat de meeste kunstenaars gemeenschappelijk hebben is een voorliefde voor ambachtelijkheid. Er zijn in de tentoonstelling geen video’s of foto’s te vinden; welhaast een statement zou je denken. Vinden de samenstellers dat de kunst te digitaal geworden is?
Binnen dit uitgangspunt – als je het zo kunt noemen – van ambachtelijkheid zijn de mogelijkheden eindeloos. Dat is lekker; alles kan en mag, maar het zorgt er ook voor dat de tentoonstelling wat losjes overkomt, krioelend in de badkuip.
De verscheidenheid aan werk is enorm: van de ingetogen abstracte schilderijen van Henrik Kröner en de imposante wezens (verschillende technieken op papier) van Charlotte Scheiffert, tot het rek dat Frank Koolen vulde met meloenen (Untitled – All is giving version). Er is geen overkoepeld thema, geen overkoepelende werkmethode, geen houvast, geen missie. All is Giving wil vooral ruimte bieden aan kunst die zich niet laat opjutten door politiek, maatschappij, en allerlei trends uit de kunstwereld. De kunstenaars hebben hun eigen ruimte gekregen, waar ze niet lastiggevallen worden door de wereld om de tentoonstelling heen. Een veilige haven. Of is het een toevluchtsoord omdat de kunstenaars de strijd in de maatschappij niet goed meer aankunnen?

Bron: metropolism.com

Michael Paraskos: Reviving the Corpse of Art

All Is Giving  is gemaakt om kunst en publiek een nieuwe ruimte te geven die inclusief is. In het verlengde daarvan, hebben we Michael Paraskos uitgenodigd om naar Groningen te komen om in de tentoonstelling een lezing te geven over zijn zeer specifieke ideeën die hij heeft over de toestand van de beeldende kunst op dit moment.

Michael Paraskos has been described by Dr Penelope Curtis, Director of Tate Britain, as too dangerous for the art world. She is right. In this talk Paraskos presents a scathing attack on a mainstream art world where collectors, critics and gallery curators have turned art into nothing more than the plaything of corrupt bankers. But artists have not been innocent in this corruption, he suggests, as many of the most well known artists today are as immoral as the wealthy oligarchs who buy their wares. This is exacerbated by an art education system that seems to have withdrawn from teaching art practice in favour of a particularly nihilistic concept of art. As a result, he claims, the essential material nature art object is diminished, while the art theory used to justify this nihilism grows ever larger. According to Paraskos we live in an age when art is dead, and it will take an almost superhuman effort to reanimate its corpse. But we can do this, and drawing on radical anarchist theories of art, Paraskos offers a plan to do so.

Michael Paraskos, Londen
Michael Paraskos, FRSA (born 1969, Leeds, Yorkshire) a writer on art, the son of the Cypriot artist Stass Paraskos. As well as reviewing exhibitions for BBC Radio 4, he has written several books, essays and articles on art, literature and politics, for various publications including Art Review, The Epoch Times and The Spectator magazine. He has taught in universities and colleges and curated several exhibitions. He is a leading figure in the New Aesthetics movement, but he is also known for his theories connecting anarchism and art.

Bron: wikipedia


ALL IS GIVING PUBLIC ART SPACE
Midden in de stad Groningen is er een tijdelijke nieuwe publiek kunst ruimte, in een voormalig postkantoor, van hout, met schuine wanden. Je kan er eten en werken, lezen en naar nieuwe kunstwerken kijken van veel goeie en soms nog jonge kunstenaars, bij elkaar 43. De schilderijen, tekeningen en beelden hangen staan en liggen dicht bij elkaar, een fysieke ruimte waar de toeschouwer zelf de verbinding vormt. We laten uitersten zien die vanuit een verlangen, beelden zichtbaar maken die ons kunnen verbinden met onze toekomst.
 

 

ALL IS GIVING TEAM
Concept, initiative and organisation: Ad de Jong and Esther de Graaf
Production: Lieselot Van Damme and Nadia Benchagra In collaboration with: Jop Groningen (Karina Bakx)
Technical realisation: Sander Heering, Sytze van der Velde, Teye Krook
Website design: Lieselot Van Damme
Book, poster and flyer design: Shootmedia (Paul van de Werf and Robert Minnaard)
Fotografie: VentoBoreale (Harold Koopmans)


ALL IS GIVING ARTISTS

Manu Baeyens, Geert Bartelink, Daniela Bershan, Gjalt Blaauw, Alban Karsten Bras, Adam Colton, Karin van Dam, Gijs Deddens, Jan Dietvorst, Bonno van Doorn, Zoro Feigl, Irene Fortuyn, Gijs Frieling, Nina Glockner, Esther de Graaf, Hendrik Jan Hunneman, Malyssa ten Hove, Ad de Jong, Paul de Jong, Kaneli & Smit, Iris Kensmil, Natasja Kensmil, Jimi Kleinbruinink, Sam Geer van der Klugt, Maaike Knibbe, Jean Bernard Koeman, Frank Koolen, Aldo Kroese, Henrik Kröner, Sebastian De Line, Jana van Meerveld, Rik Meijers, Sachi Miyachi, Bernice Nauta, Jonas Ohlsson, Maurits van Putten, Charlotte Schleiffert, Bert Scholten, Anami Schrijvers, William Speakman, Benjamin Verdonck, Henk Visch, Leonard Witte, Philippe Wolthuis.


 

All is Giving Public Artspace

Diverse uitingen voor All is Giving; een tijdelijke nieuwe publiek kunst ruimte, in een voormalig postkantoor, van hout, met schuine wanden. Je kan er eten en werken, lezen en naar nieuwe kunstwerken kijken. De schilderijen, tekeningen en beelden hangen staan en liggen dicht bij elkaar, een fysieke ruimte waar de toeschouwer zelf de verbinding vormt. All is Giving is niet alleen een tentoonstellingsruimte maar ook een ontmoetingsplek. Hier hangen geen kettingen om kunstwerken heen of naambordjes aan de muur met lappen tekst, het gaat puur om de kunst en de ervaring die het geheel met zich mee brengt.

Opdrachtgever: Stichting Public Artspace
Fotografie: VentoBoreale