PASSIE EN PRAGMATISME

Een van de belangrijkste onderwijskundige vragen waarmee leerkrachten in hun lespraktijk te maken krijgen, is het vraagstuk van de interne differentiatie. Lesgeven is differentiëren en omgaan met de verschillen tussen leerlingen. De geschiedenis van het onderwijs leert ons dat het differentiatievraagstuk op verschillende manieren is aangepakt.In dit essay gaat de onderwijshistoricus Braster in op twee vragen: ten eerste de wijze waarop er in het Nederlandse onderwijs is omgegaan met de verschillen tussen leerlingen. Er wordt ingegaan op het onderscheid tussen klassikaal en individueel onderwijs als de twee voornaamste differentiatiemodellen die zich in de afgelopen eeuwen hebben gemanifesteerd in het onderwijsveld. Vandaag de dag heeft het klassikaal onderwijs de status van wondermiddel verloren en verdient onderwijs dat rekening houdt met individuele verschillen de voorkeur. Meer dan twee eeuwen na de introductie van klassikaal onderwijs is er sprake van een herwaardering voor individueel onderwijs.De tweede vraag waarop ingegaan wordt, is die naar de rol die het Rijksschooltoezicht heeft gespeeld bij de wijze waarop er in het Nederlandse onderwijs is omgegaan met de verschillen tussen leerlingen.