INSPECTEUR GENERAALS

IGO’s in beeld, de ontwikkeling van de Inspectie van het Onderwijs en de rol van inspecteurs-generaal vanaf 1955 geeft een indruk van ontwikkelingen bij de Inspectie van het Onderwijs vanaf 1955 en van de rol die inspecteurs-generaal daarbij hebben gespeeld. Het is geen toeval dat 1955 als startpunt is gekozen. In dat jaar werd Max Goote benoemd als eerste inspecteur-generaal van het onderwijs (IGO) sinds 140 jaar. Interessant is dat de benaming ‘inspecteur-generaal’ voor het hoofd van een inspectie in 1955 niet gewoon was. Met de benoeming van Max Goote kwam het totaal aantal inspecteurs-generaal in Nederlandse Rijksdienst op vier. Sinds die tijd is het aantal overigens wel gestegen. In de Inspectieraad zitten momenteel (inclusief de agendaleden) zeven inspecteurs-generaal, samen met enkele hoofdinspecteurs, directeuren etc. Vanwaar die groei? Volgens één van de voorgangers, Ferdinand Mertens, kan de groei worden gezien als uitdrukking van de toenemende eigenstandigheid waarmee het toezicht wordt uitgevoerd en tevens ook van het belang dat aan toezicht wordt toegekend (Mertens, 2007). De inspecteur-generaal is daarbij onder andere een soort anchor man die voor de burger zichtbaar maakt dat de toezichtorganisatie ‘de vinger aan de pols houdt’. De inspectie komt meer en meer uit de luwte en de IGO is de eerste die de wind opvangt. Het is mooi om in dit lustrumboekje de ontwikkeling van 1955 naar nu te presenteren. Het is ook passend om er bij het 42ste lustrum van de Inspectie van het Onderwijs bij stil te staan. Een lustrum is naast een feestelijke gebeurtenis ook een moment van bezinning. Zonder besef van de geschiedenis ben je niet goed voorbereid op de toekomst; patronen die zich in het heden voordoen, blijken een lange voorgeschiedenis te hebben. Download Hier de publicatie als PDF.